Lekarz | Gabinet | Ortopedia | Traumatologia | Medycyna sportowa | Podiatria | Prezentacje

Ortopedia
dr Robert Świerczyński
Gabinet
Technika operacyjna rekonstrukcji WKP

Zabiegi przeprowadza się w znieczuleniu zewnątrzoponowym z opaską niedokrwieną napełnianą po artroskopowej inspekcji kolana i przed pobraniem przeszczepu więzadła. Z cięcia o długości 8 cm ponad przebiegiem więzadła rzepki, zachodzącego po ok. 1 cm nad dolny biegun rzepki i okolicę guzowatości, odsłaniane jest warstwowo więzadło rzepki. Pobierany jest przeszczep 1/3 centralnej więzadła rzepki o średnicy 10 mm uszypułowany na końcach fragmentami bloczków kostnych po ok. 25 mm długości (przekrój bloczka o kształcie trapezoidalnym z kości piszczelowej i trójkątnym z rzepki). Przeszczep opracowywany jest i uzbrajany nićmi i drutem stalowym.
Kanały w kości piszczelowej i udowej wykonywane są przy użyciu celownika i drutu prowadzącego. Po wciągnięciu przeszczepu w kanały sprawdza się jego izometrię i mocuje przy użyciu śrub interferencyjnych; mocowanie w kanale piszczelowym wykonywane jest w zgięciu kolana 10°.
Po zamocowaniu sprawdza się artroskopowo napięcie przeszczepu i jego bezkonfliktowy przebieg od pełnego wyprostu do zgięcia 120° (w przypadku opierania się przeszczepu o krawędź dołu międzykłykciowego poszerza się jego obrysy).
W metodzie Cross-pin okolicę „gęsiej stopki” odsłania się z 3 cm cięcia skośnego ponad przednim brzegiem kości piszczelowej. Tkanki pokrywające przyczep m. krawieckiego usuwa się i po odłuszczeniu górnego brzegu jego powięzi uwidacznia przyczep mm. półścięgnistego i smukłego. Ścięgna odcinane są od przyczepu do kości piszczelowej po uprzednim wyizolowaniu ich na odcinku ok. 10-12 cm z otaczającej powięzi m. krawieckiego, przy użyciu haczyka jednozębnego. Do pobrania ścięgien używa się pobieraka o średnicy 5 lub 7 mm odcinając je od połączenia z częścią mięśniową. Pobrane fragmenty ścięgien oczyszcza się z tkanek miękkich, odcina koniec przyczepu mięśniowego (pozostawiając odcinek 20-24 cm) składa na pół i obszywa szwem „baseballowym”, pozostawiając wolny odcinek ok. 3,5 cm (przebieg śródstawowy). Do chwili mocowania w kanałach kostnych ścięgna napinane są w celu uzyskania rozciągnięcia włókien elastycznych (chroni to przed rozluźnianiem się przeszczepu po zamocowaniu wewnątrz stawu).
Kanały w kości piszczelowej wykonywane są przy użyciu celownika, kanał w kości udowej wykonuje się prowadząc celownik przezpiszczelowo. Fragmenty ścięgien podwójnie złożone wciąga się do kanału w kości udowej wykorzystując drut kierunkowy (mocowanie w kości udowej, implantem „cross-pin” wprowadzonym po drucie Nitenolowym i zakotwiczonym za korówkę zewnętrzną) lub śrubą biowchłanialną w kanale udowym odstawowo o średnicy 1-2 mm większej od średnicy kanału. Po napięciu przeszczepu i sprawdzeniu jego bezkonfliktowego i izometrycznego przebiegu śródstawowego końce ścięgien mocowane są w kanale piszczelowym przy użyciu śruby interferencyjnej biowchłanialnej o średnicy 1-2 mm większej niż średnica kanału.

Głębokie uszkodzenia powierzchni chrzęstnych (IV stopień w skali Outerbridge’a) wymagają naprawy operacyjnej. Najczęstszym sposobem postępowania u osób młodych (poniżej 55. roku życia), przy ubytkach nieprzekraczających 4 cm2, jest przeszczep chrzęstno-kostny fragmentu chrząstki pobranego z powierzchni nie obciążanej kłykcia kości udowej (pojedynczy lub plastyka mozaikowa). Przy ubytkach o większej powierzchni można stosować przeszczepy allograficzne lub pokrycie ubytku przeszczepem okostnej i komórek multipotencjalnych szpiku ew. chondrocytów hodowanych. W przypadku ubytku na powierzchni trudno dostępnej, np. okolicy bruzdy międzykłykciowej kości udowej często wykonuje się mikrozłamania. Są one również zalecane przy zaopatrywaniu ubytków u pacjentów powyżej 55 roku życia kiedy potencjał do odbudowy biologicznej spada i procedury połączone z przeszczepem auto- lub allograficznym mogą nie ulec wygojeniu.

Postępowanie pooperacyjne

Program rehabilitacji obejmuje obciążanie kończyny do granicy bólu z asekuracją kul + ochrona ortezą wyprostną w czasie snu, przez 6 tygodni. Chłodzenie co 2 godz. 15 minut oraz leki p/zapalno-p/obrzękowe do momentu uspokojenia błony maziowej w stawie. Trening rehabilitacyjny rozpoczyna się w pierwszej dobie pooperacyjnej i obejmuje on: mobilizację rzepki, ćwiczenia izometryczne m. czworogłowgo, stymulację mięśni uda. Ćwiczenia w zamkniętych łańcuchach kinematycznych rozpoczyna się bezpośrednio po zabiegu. Do 4. tygodnia zakres zgięcia nie przekracza 90°, a następnie ulega zwiększeniu do 120° pomiędzy 4–6 tygodniem i powyżej 135° po upływie 6. tygodnia. Program rehabilitacji ulega rozszerzaniu i obejmuje mini- i półprzysiady, rower stacjonarny, steper oraz ćwiczenia oporowe m. czworogłowego. Od 9. tygodnia po zabiegu rozpoczyna się zajęcia na pływalni. Po upływie 12. tygodnia od zabiegu pacjent wraca do codziennej aktywności z wyłączeniem sportów. Po 6 m-cach przy odzyskaniu pełnej funkcjonalnej stabilności konczyny możliwy jest powrót do pełnej aktywności sportowej.

Do początku strony


Lekarz | Gabinet | Ortopedia | Traumatologia | Medycyna sportowa | Podiatria | Prezentacje

dr n. med. Robert Świerczyński
Konsultacje w zakresie ortopedii
i traumatologii sportowej oraz medycyny sportowej. Poradnia leczenia urazów sportowych, poradnia wad postawy i zaburzeń okresu dorastania oraz poradnia podiatryczna (leczenia
problemów stóp).

Absolwent Akademii Medycznej w Warszawie (1988), wieloletni asystent Kliniki Ortopedycznej prof. A. Dziaka w Warszawie. Lekarz ortopeda z drugim stopniem specjalizacji w zakresie medycyny sportowej, ortopedii i traumatologii.
Specjalizuje się w diagnostyce i leczeniu urazów sportowych, operacyjnej korekcji deformacji paluchów koślawych (MORO), doleczanych metodą bezgipsową,
artroskopowej rekonstrukcji więzadeł stawu kolanowego, skokowego i ramiennego.
Uczestnik wielu kongresów i kursów w kraju i za granicą. Członek ISAKOS (International Society of Arthroscopy, Knee Suergery and Orthopaedic Sports Medicine), ESSKA (European Society of Sports Traumatology, Knee Surgery and Arthroscopy), AOFAS (American Orthopaedic of Foot and Ankle Society), PTTS (Polskie Towarzystwo Traumatologii Sportowej), PTMS (Polskie Towarzystwo Medycyny Sportowej).
Wykładowca dla studentów i lekarzy szczególnie w dziedzinie patologii ścięgna Achillesa, stawu skokowego, artroskopowej, rekonstrukcyjnej chirurgii stawów. Autor licznych prac naukowych. Współzałożyciel Polskiego Towarzystwa Traumatologii Sportowej.




Ostatnia aktualizacja: roku

Copyright © dr n. med. Robert Świerczyński &
projekt, wykonanie, opieka techniczna piotrK 2003 PERITUS
Bydgoszcz, ul. Warszawska 15/1
tel.: (52) 345 67 61 lub (52) 325 46 30, kom. 602 704 115